Kino moralnego niepokoju

Kino moralnego niepokoju to nurt charakterystyczny dla polskiej kinematografii. Nazwę stworzył Janusz Kijowski, a samo zjawisko miało miejsce w latach 1976-1981. Zaczęło się od wystąpienia dwóch wielkich reżyserów – Andrzeja Wajdy i Krzysztofa Zanussiego w 1975 roku. Na Forum Filmowców, które odbywało się w Gdańsku zarzucili władzy tłumienie twórczej swobody filmowców. Uniemożliwiało to im dyskusję nad bieżącymi problemami natury społeczno-politycznej. Pierwszym filmem z tego kierunku był film pt. „Personel” Krzysztofa Kieślowskiego (był to jego pełnometrażowy debiut). Następnie pojawił się głośny „Człowiek z marmuru” Andrzeja Wajdy. Potem powstały kolejne filmy między innymi Feliksa Falka czy Agnieszki Holland. Z reguły akcja tych filmów toczy się w prowincjonalnych miastach, przesiąkniętych korupcją i nepotyzmem. Tej beznadziejnej sytuacji z reguły przeciwstawia się idealistycznie młody człowiek, inteligent. Zwykle ponosi porażkę albo sam ulega demoralizacji. Bohater zostaje nieszczęśliwy, często wykluczony z życia społecznego i politycznego. Kino moralnego niepokoju opisywało egoizm, degradację i demoralizację jednostek i poprzez nie – całego systemu. Jego innowacyjność polegała na tym, że o tych sprawach, powszechnie znanych mówiło wprost, czego do tej pory film nie odważył się robić. Nurt ten zakończył się wraz z wybuchem stanu wojennego w 1981 roku – robienie takich filmów stało się po prostu niemożliwe.

Both comments and pings are currently closed.
error: Content is protected !!